fbpx
06 48 92 70 74 christel@bureaucic.nl
Over mij en …

Arghhhh, alwéér ‘nepziek’ om niet naar school te hoeven! Wéér die discussie ’s ochtends vroeg. Als ik er aan terugdenk, voel ik nog de wrevel, de stoom uit mijn oren, de jarenlange strijd die ik voerde met mijn intens gevoelige, slimme zoon. De twijfel of ie nou écht ziek was of niet, het begrip, maar óók het onbegrip als ik gewoon naar mijn werk moest en rust uit moest stralen naar de middelbare scholieren die ik les gaf. Van buiten leek ik dan misschien de rust zelve, van binnen voelde ik grote stress, een schuldgevoel en ik twijfelde aan mezelf als moeder.

Huiswerk maken deed ie niet, vriendjes had ie niet, groepsactiviteiten waren niet aan hem besteed, sociaal gedrag tonen, was voor hem een enorme opgave. Slechts zijn racestuur en computer waren interessant genoeg voor mijn zoon om uit bed te komen. We noemden hem ‘het mannetje van nee en niks’.
Ik begreep destijds maar weinig van mijn eigen kind! En van zijn gelieg en gemanipuleer, kreeg ik werkelijk de hik. Ik heb echt álles geprobeerd. Boos worden, sancties opleggen, begrip tonen, toegeven, begeleiding laten volgen, RT aanbieden, weerbaarheidstraining laten doen, school inschakelen. Maar niks hielp echt.

Mijn oudste zoon bleek hypergevoelig en hoogbegaafd en ik wist niet hoe ik met hem om moest gaan. Alles leek in het gezin altijd om hém te draaien. Iedereen hield rekening met zijn anders zijn, maar hij hield met niks of niemand rekening.  Ik liep vaak op mijn tenen, kreeg van iedereen goedbedoelde adviezen en raad, liep met hem van coach naar begeleider naar ondersteuner, maar hij pakte het niet, bakte er op school niks van, vertoonde thuis en buitenshuis niet-sociaal gedrag, was volledig gericht op zijn eigen belang en geregeld schaamde ik me voor mijn eigen kind. Wat een gedoe, wat een ellende, zo was een kind hebben niet eens leuk. Ik werd er moedeloos van en was er he-le-maal klaar mee.

Ik baalde er van dat er allerlei ‘deskundigen’ zich met mijn kind bemoeiden en uiteindelijk ook geen poot aan de grond kregen bij hem. Er veranderde niks. Mijn zoon wist namelijk feilloos hoe hij deze mensen moest bespelen / manipuleren, het gewenste antwoord moest geven en het gewenste gedrag moest vertonen.  Thuis ging hij vrolijk en stoïcijns verder met zijn – in mijn ogen –  ‘niet-sociale’ gedrag en zich ongelukkig voelen. En als ik dat aangaf bij de zoveelste coach van mijn kind, werd ik meewarig aangekeken door de deskundige die het idee had dat het allemaal geweldig goed vooruit ging…. Terwijl ík zo goed wist hoe manipulatief en slim hij kon zijn. Maar dat ‘weten’ kon ík blijkbaar niet omzetten in gedragsverandering bij mijn eigen kind. Tot ik besefte dat mijn aanpak wel eens helemaal niet de juiste hoefde te zijn.

Ik volgde opleidingen, cursussen en trainingen over gevoeligheid, begaafdheid, beelddenken, mindset en gedragsverandering.
Wat ik daar leerde, paste ik thuis toe en integreerde ik in mijn werk als docent Nederlands. Het bleek te werken. De strijd met mijn zoon over zijn schoolwerk verdween, er kwam meer rust en balans in huis, er werd nauwelijks meer met deuren gesmeten en op trappen gebonkt. Er kwam letterlijk meer lucht en ruimte om in harmonie met elkaar te leven. Mijn zoon kwam vaker bij me zitten om een praatje te maken of advies te vragen. Hij leerde om zijn eigen verantwoordelijkheid te nemen en ervaarde de consequenties die er volgden als hij zich niet zo handig gedroeg.
En verhip, als een geluk bij een ongeluk, bleek dit ook nog eens zo bij mijn leerlingen te werken.
Door autonomie en vertrouwen te geven, kreeg ik vertrouwen en liefde terug, in plaats van geschreeuw, boos gedrag en een brutale mond. 
Dit voelde zó fijn! Dit gunde ik iedereen die met dezelfde issues over intense gevoeligheid en begaafdheid worstelt. Ik startte mijn eigen praktijk in het begeleiden van kinderen, pubers en hun ouders en haalde succesvolle resultaten gericht op een positieve verandering in gedrag en mindset.

Naast oprichter en eigenaar van BureauCiC ben ik getrouwd met Peter en moeder van Hugo en Lotte. Beide kinderen zijn hypergevoelig en intens slim en totaal verschillend, maar ook weer niet. Ze kunnen het samen in elk geval goed vinden.

In de loop van mijn leven heb ik de nodige ervaring en expertise opgedaan over hypergevoeligheid en (hoog)begaafdheid en alles wat daar bij hoort. Het meest intrigeert mij daarbij het zo veel voorkomende niet-welbevinden op emotioneel en sociaal vlak van deze groep. Het zich niet begrepen voelen, het zich anders voelen, het idee hebben dat de hele wereld gek is, of dat je zelf gek bent…, het niet gelukkig zijn op school, thuis, het moeilijk vinden om vrienden te maken. Het op school vaak lastig hebben, waardoor frustratie, boosheid en verdriet met regelmaat thuis geuit worden…

Om anderen hiermee te kunnen helpen, maak ik gebruik van alle kennis en ervaring die ik in de loop van mijn leven opgedaan heb. Als je daar nieuwsgierig naar bent, kun je mijn profiel op Linkedin bekijken.

Als je mij kent …

Weet je dat ik liefdevol coach en begeleid en mijn humor daar graag bij in zet.

Weet je dat ik het liefste werk met mensen die bij zichzelf te raden gaan als er iets niet lekker loopt in plaats van steevast de schuld van mislukkingen aan iets of iemand anders te geven.

Zul je me niet vaak op feestjes tegen komen (te druk, te veel lawaai, te veel gedoe) en weet je dat ik niet veel heb met persoonsverheerlijking en sport.

Weet je dat de klaproos mijn favoriete bloem is, terwijl ik allergisch ben voor alles wat groeit en bloeit en haren of veren heeft.

Hoor je me regelmatig ‘ik hou van mij’ van Harry Jekkers zingen; een van de mooiste levenslessen op muziek die ik ken.

Weet je dat de zomer niet mijn favoriete seizoen is (te warm, te veel licht), maar ik weer opbloei in de herfst met zijn prachtige kleuren en aardse geuren.

Weet je dat ik mezelf minstens 1x per jaar trakteer op een vakantie aan zee, alléén en het liefst als het stormt.. heerlijk!